,setayesh2200">- نشسته ام...سر به زير...اما ذهنم...آن بالا بالا هاست">





























<آتشکده شب>

نشسته ام...سر به زير...اما ذهنم...آن بالا بالا هاست

  

 

 

همیشه، بارانی ترین نگاه هایم را

 

برای تو کنار گذاشته ام

 

و آبی ترین لحظه هایم را

 

با خیال حضور تو به دست باد سپرده ام

 

همین فردا که بیدار شوم

 

وقت نگاهت،زمان ترانه ی دلتنگی آسمان

 

جشن می گیرم

 شاید آشنایی ها را تجربه کنم...

                                      

                                     

                                     

 

+ زندگی ام را پیاده قدم می زنم،به کج راه ها که می رسم دور می زنم،گمراه که می شوم بیراه را انتخاب می کنم.راستی چند وقتی است که لال شده ام.واژه ها در من یکی یکی خفه می شوند،دریغ شما که کور نشدید چرا زبان نگاهم را به استهزا نشسته اید...؟

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/٢۸ساعت ۳:٢٩ ‎ب.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

                      

 

 

نیمه جانی دارم و آن را فدایت می کنم

اشکـهای دیدگانـم را عـطایت می کنم

                                   خوبـرویان گرچه مشهورند در دلـدادگی

                                  من ولی از جـمله خوبان جدایت می کنم

تو چو شیرینی و من با تیشه عشقت شبی

بیستون سینه ام را خاک پایت می کنم

                                چـشـمـهای مـن غـریـق اشک تو شد

                                با تمام خستگی هایم صدایت می کنم

نازنینا! زندگی را بهر چشـمـت باخـتم

باز هر لحظه و هر دم دعایت می کنم

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/٢٦ساعت ٢:٥۸ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

                                               

 

پسر نوح به خواستگاری دختر هابیل رفت.دختر هابیل جوابش کرد و گفت:نه،هرگز،همسری ام سزاوار نیستی،تو با بدان نشستی و خاندان نبوتت گم شد.تو همانی که بر کشتی سوار نشدی.خدا را نادیده گرفتی و فرمانش را. به پدرت پشت کردی،به پیمان و پیامش نیز.

غرورت، غرغت کرد.دیدی که نه شنا به کارت آمد و نه بلندی کوه ها!

پسر نوح  گفت:اما آن که غرق می شود،خدا را خالصانه تر صدا می زند،تا آنکه بر کشتی سوار است.من خدایم را لابه لای توفان یافتم،در دل مرگ و سهمگینی سیل.

دختر هابیل گفت:ایمان پیش از واقعه به کار می آید.در آن هول و هراسی که تو گرفتار شدی،هر کفری بدل به ایمان می شود.آن چه تو به آن رسیدی،ایمان به اختیار نبود،پس گردنی خدا بود که گردنت را شکست.

پسر نوح گفت:آنها که بر کشتی سوارند،امنند و خدایی کجدار و مریض دارند که با بادی ممکن است از دستشان برود.من اما آن غریقم که به چنان خدای مهیبی رسیدم که با چشمان بسته نیز می بینمش و با دستان بسته نیز لمسش می کنم.خدای من چنان خطیر است که هیچ طوفانی آن را از کفم نمی برد.

دختر هابیل گفت:باری،تو سر کشی کردی و گناهکاری.گناهت هرگز بخشیده نخواهد شد.

پسر نوح  خندید و خندید و خندید و گفت:شاید آن که جسارت عصیان دارد،شجاعت توبه نیز داشته باشد.شاید آن خدای که مجال سر کشی داد،فرصت بخشیده شدن هم داده باشد!دختر هابیل سکوت کرد و سکوت کرد و گفت:شاید.شاید پرهیزکاری من به ترس و تردید آغشته باشد،اما نام عصیان تو دلیری نبود.دنیا کوتاه است و آدمی کوتاهتر.مجال آزمون و خطا نیست.

پسر نوح گفت:به این درخت نگاه کن،به شاخه هایش.پیش از آن که دست های درخت به نور برسند،پاهایش تاریکی را تجربه کرده اند.گاهی برای رسیدن به نور باید تاریکی عبور کرد.گاهی برای رسیدن به خدا باید از پل گناه گذشت...  

          

+ داشتم به این فک می کردم که ای کاش خوشبختی هم بلیط بخت آزمایی داشت،اونوقت اگه بلیط ات  می برد می دونستی که خوشبختی تا آخر عمر،اونم با گارانتی.

 

+ امروز BBC   داشت یکی از کشورای آفریقایی رو نشون می داد فک کنم آنگولا بود،بیچاره ها تو چه وضعی زندگی می کنن یه نفرشون داشت  از زندگیش  می گفت،فک کن حقوقش  فقط ماهی  ١٣دلار بود.

آخه سیزده دلارو به کجای زندگیش بزنه؟اونوقت اون ور دنیا رو نگاه کن طرف اینقد پول داره که نمی دونه با پولش چکار کنه.اصلا همین ایران خودمون چقد فقیر و بچه های بی سرپرست داره.اونوقت خیلی از ایرونیا تو کازینو ها خوش می گذرونن.حالا فکرشو بکن جند صد میلیون تومان هر روز این ایرونیای پولدار تو قمار می بازن؟خیلی مسخره است.همین یه هفته پیش یه نفر ظرف یه هفته 500 میلیون باخت.تازه این کمشه. آخه اینجور مسایل و ادم چجوری هضم کنه؟

 

+ خب دوستان عزیز یه سوال.ایا شما وقتی به وب من می ایید مشکلی براتون پیش میاد یا نه.چون دو نفر از دوستان گفتند که در باز کردن وبلاگ مشکل دارن.حالا اگه شما هم مشکل داشته باشین که ایراد از وبلاگ منه.سبزاگرم نداشته باشین که مشکل اون دو نفره زبان

 

 + راستی پیشا پیش روز پدر رو هم تبریک میگمقلب

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/٢۳ساعت ۱:۱٩ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

   

 

پیش از اینها فکر میکردم خدا

خانه ای دارد میان ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتی از الماس وخشتی از طلا

پایه های برجش از عاج وبلور

بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی از تاج او 

 هر ستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان


نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب صدای خنده اش

سیل و طوفان نعره توفنده اش

دکمه پیراهن او آفتاب

برق تیغ و خنجر او ماهتاب

هیچکس از جای او آگاه نیست

هیچکس را در حضورش راه نیست

پیش از اینها خاطرم دلگیر بود

از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین

خانه اش در آسمان دور از زمین

بود اما در میان ما نبود

مهربان و ساده وزیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت

مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه می پرسیدم از خود از خدا

از زمین، از آسمان،از ابرها

زود می گفتند این کار خداست

پرس و جو از کار او کاری خطاست

آب اگر خوردی ، عذابش آتش است

هر چه می پرسی ،جوابش آتش است

تا ببندی چشم ، کورت می کند

تا شدی نزدیک ،دورت می کند

کج گشودی دست، سنگت می کند

 کج نهادی پای ،لنگت می کند

تا خطا کردی عذابت می کند

در میان آتش آبت می کند

با همین قصه دلم مشغول بود

خوابهایم پر ز دیو و غول بود

نیت من در نماز و در دعا

ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می کردم همه از ترس بود

مثل از بر کردن یک درس بود

مثل تمرین حساب و هندسه

مثل تنبیه مدیر مدرسه

مثل صرف فعل ماضی سخت بود

مثل تکلیف ریاضی سخت بود

*****

تا که یکشب دست در دست پدر

راه افتادم به قصد یک سفر

در میان راه در یک روستا

  خانه ای دیدیم خوب و آشنا

زود پرسیدم پدر اینجا کجاست

گفت اینجا خانه خوب خداست!

گفت اینجا می شود یک لحظه ماند

گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند

با وضویی دست ورویی تازه کرد

با دل خود گفتگویی تازه کرد

گفتمش پس آن خدای خشمگین

خانه اش اینجاست اینجا در زمین؟

گفت آری خانه او بی ریاست

فرش هایش از گلیم و بوریاست

مهربان وساده وبی کینه است

مثل نوری در دل آیینه است

می توان با این خدا پرواز کرد

سفره دل را برایش باز کرد

می شود درباره گل حرف زد

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد 

 چکه چکه مثل باران حرف زد

با دو قطره از هزاران حرف زد

می توان با او صمیمی حرف زد

مثل یاران قدیمی حرف زد

میتوان مثل علف ها حرف زد

با زبان بی الفبا حرف زد

میتوان درباره هر چیز گفت


 می شود شعری خیال انگیز گفت...

*****

تازه فهمیدم خدایم این خداست

این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیک تر

از رگ گردن به من نزدیک تر...

(قیصر امین پور)

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/٢۱ساعت ۳:۳۸ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

 

 نگاه کن که غم

                 درون دیده ام

                         چگونه

                                   قطره قطره

                                                    آب می شود

 چگونه سایه ی                

                سیاه سر کشم

                        اسیر             

                             دست            

                                        آفتاب می شود

 نگاه کن                

      تمام هستیم

           خراب می شود           

                            شراره ای مرا به کام می کشد

                                     مرا به اوج می برد

                                                      مرا به دام می کشد

 نگاه کن

       تمام آسمان من                       

                    پر از شهاب می شود

 

 نگاه کن               

      من از ستاره سوختم               

                   لبالب از ستارگان تب شدم           

                                       چو ماهیان سرخ دل ساده دل    

                                           ستاره چین برکه های شب شدم

                                                                                             

 (فروغ فرخزاد)            

 

 

  +.این پرشین بلاگ یواش یواش داره حال منو می گیره.نمی دونم چرا نمی  تونم ویرایش کنم.حسابی کلافه شدم.کلافه

 

+.کامپیوترم چند روزه داره مشکوک میزنه و خود به خود خاموش میشه.امیدوارم به مرز سوختگی نرسه چون اونوقت به عنوان متهم باید محاکمه بشم.نگران

 

+.بعضیا چقد بی معرفتن(یاسی با توام ها).صب کن نوبت منم میشه دلتو بسوزونم.امیدوارم شیراز بهت خوش نگذره.زبان

 

+.دو روزه حسابی هوس قره قروت کردم خوشمزهاما چون اینجا از این چیزای غیر بهداشتینیشخند نیست باید بی خیال بشم.ناراحت

 

+.گلدون الوورام خشک شد.نمی دونم چرا نمی تونم از گلا مراقبت کنم.هنوز شش ماه نشده که گرفتم گلدونو که خشک شد. آخ

                              

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/۱٩ساعت ۱:۳٠ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

 

 

  بذار شب چشماشو رو هم بذاره

                                       تا بگم چقدر دلم دوستت داره

  نمی گم اندازه ستاره ها

                                      نمی گم تو رو می خوام قد خدا

  من تو رو قد خودت دوستت دارم

                                     زندگیم رو روی چشمات می ذارم

  تو دلت شکستنی مثل صداست

                                      تو وجودت چیزی غیر از آدماست

  تو باید گل می شدی تو باغ نور

                                     تو زیادی واسه این چشمای شور

  بذار شب چشماشو رو هم بذاره

                                     تا بگم چقدر دلم دوستت داره

 

                               

 

  

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/۱٧ساعت ٢:٤۸ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

               

                                             

 

گفت پنج وارونه چه معنا دارد؟ برادر کوچکم این را پرسید من به او

خندیدم کمی آزرده و حیرت زده گفت روی دیوار و درختان دیدم

باز هم خندیدم گفت دیروز خودم دیدم مهران پسر همسایه  پنج

وارونه به مینو میداد آنقدر خنده برم داشت که طفلک ترسید بغلش

کردم و بوسیدم و با خود گفتم بعدها وقتی غم  سقف کوتاه دلت را

خم کرد بی گمان میفهمی پنج وارونه چه معنا دارد

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/۱٤ساعت ٧:٤٠ ‎ب.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

تو نیستی که ببینی،                                            

              چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است        

                      چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست

                                  چگونه جای تو در جان زندگی، سبز است   

هنوز پنجره باز است      

       "انگار"

                          تو از بلندی ایوان به باغ می نگری     

     درخت ها،چمن ها و شمعدانی ها

                   به آن ترنم شیرین           

                            به آن تبسم مهر

                                    به آن نگاه پر از آفتاب می نگرد

تمام گنجشکان

   که در نبود تو     

            مرا به باد ملامت گرفته اند

"انگار"

            ترا به نام صدا می کنند              

      هنوز نقش ترا از فراز گنبد کاج

             کنار باغچه                                             

                     زیر درخت ها

                              لب حوض             

                                 درون آیینه ی پاک آب،می نگرند!

تو نیستی که ببینی چگونه می گردد                       

     نسیم روح تو در باغ بی جوانه ی من

چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید                                  

به روی لوح سپهر           

          ترا چنانکه دلم خواسته است،ساخته ام           

چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر

         هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر

بچشـم همـــــزدنی                  

          میان آنهمه صورت ترا شناخته ام

                   به خواب می ماند            

تنها به خواب می ماند!

چراغ،آیینه،دیوار،بی تو غمگینند                    

         تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار

             به مهربانی یک دوست از تو می گویم            

         تو نیستی که ببینی،چگونه از دیوار

                    جواب می شنوم                  

  تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو

                  به روی هر چه در این خانه است

                               غبار سری اندوه بال گسترده است         

تو نیستی که ببینی دل رمیده ی من

                 بجز تو،یاد همه چیز را رها کرده است

غروب های غریب          

     در این رواق نیاز

           پرنده،ساکت و غمگین  

                  ستاره بیمارست

دو چشم خسته ی من،                       

    در این امید عبث،                            

              دو شمع سوخته جان همیشه بیدار!   

تو نیستی که ببینی!                

(فریدون مشیری)      

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/۱۳ساعت ٢:۱٤ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

                                                                                      

در مبنای ریاضی رفتم و برای هر چیزی یکی قرار دادم و عددم جز یک های بی انتها چیزی نشد.و آنچنان سرمست شیدایت شدم که در بی خودی مطلق رسیدن به تو را بی حد قرار دادم.

 جذری به بلندای عالم هستی گرفتم و آن را فرجه خدا در بلندای هستی ام حک کردم و قدر مطلقی برای هر چه جز تو در روحم قرار دادم. تنفسم را سیگنال های(sgn)  قرار دادم و بازدمم را لگاریتم های منفی (-Log) .

و افکارم را خم جردنی  قرار دادم.(داخل – عقــل روی خط – عشق بیرون دیوانگی)

جریان خونم را تابعی از (اضافات – خون × سرعت = رگ) قرار دادم.

 تپشهایم  را سینوس به توان دو (Sin2) درباره ی عشق باز تا دیوانگی باز قرار دادم.

و مشتقی از تو برای آرام کردن تپش های بی انتهای قلبم قرار دادم و انتگرالی برای مشتقات بی جا قرار دادم و هوای نفسم را برای سر کشیدن جام های هستی در براکتی با بازه ی تو قرار دادم.

عاقلی و هوشیاری را تابعی اکیدا نزولی قرار دادم و دیوانگی را تابعی اکیدا صعودی و پایان داغ ریاضت  از تو را بزرگ ترین عدد مارس )  P2 - 1 عددی اول    P=  &  P2-1=عدد اول( قرار دادم که دایره ای با شعاع بی نهایت (در صفحه بودن یا نبودن) برای یافتنت در وجودم قرار دادم.

 

 

این مطلبو تو یه مجله خوندم گفتم شاید برای شما هم جالب باشه.

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/۱٢ساعت ۱:٥۸ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

حرف های ما هنوز نا تمام ..


تا نگاه میکنی وقت رفتن است ...


باز هم همان حکایت همیشگی ...


پیش از آنکه با خبر شوی ،


لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود !


آه ، ای دریغ و حسرت همیشگی


ناگهان ،


چه زود ،


دیر میشود ! ...


نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/۱٠ساعت ۳:۱٠ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

کاش رویاهایمان روزی حقیقت می شدند

تنگنای سینه ها دست محبت می شدند

سادگی،مهر و صفا،قانون انسان بودن است

کاش قانون هایمان روزی حقیقت می شدند

 

تو پست قبلی یه آقایی به نام علی کامنتی گذاشته بود نمی دونم بازم اینورا می ایی یا نه ولی اینم جوابت:

1. آقای محترم از کی تا حالا خارج رفتن و خارج زندگی کردن کلاس آدمو بالا می بره و به آدم شخصیت میده؟

2. تا جایی که یادم میاد من هیچ وقت از خارجیا و اخلاقیاتشون دفاع نکردم و همیشه هم به ایرونی بودن خودم افتخار میکنم و حداقل خیلی بیشتر از بعضیا که در ایران زندگی می کنن با سربلندی میگم که یه ایرونیم.

3. فرهنگ ایرونی رو من خوب می شناسم البته ادب ایرونی رو هم خوب میشناسم ولی در نوشته شما که مدعی با فرهنگ بودن هستید هیچ نشانه ای از فرهنگ و ادب ایرونی در نوشته شما به چشم نمی خورد.

4. اگه فرهنگ ایرونی رو خوب بشناسی ، ایرونیا می گن اول فک کن بعد حرف بزن و البته با دلیل و مدرک حرف بزن.بهتره شما هم همیشه با مدرک صحبت کنی.

جالا آزادی که هر جور دوس داری فک کنی.

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/۱٠ساعت ٢:٢٢ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

  گل من تبسمی کن،زکرانه محبت                                           

بنواز گیسوان را،تو به شانه محبت

تو که نور آسمانی،تو که لطف بیکرانی

گل من فسونگری کن به فسانه محبت

چه تبی ست در نگاهت،چه شبی گرفته ماهت

چه شکوهمند و شادی به شبانه محبت

تو که چشم مست داری،تو که هر چه هست داری

نظری به دوستان کن،به بهانه محبت

 

 

 رودربایسی هم بد چیزیه ها  کلافه

این قالب منم ثبات نداره.نمیدونم چرا تا حالا نتونستم یه قالب دلخواه پیدا کنم.

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/٧ساعت ٥:۳٦ ‎ب.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

 


اما
با این همه
تقصیر من نبود
که با این همه...
با این همه امید قبولی
در امتحان سادهْ تو رد شدم




اصلاً نه تو ، نه من!
تقصیر هیچ کس نیست




از خوبی تو بود
که من
بد شدم!

(قیصر امین پور)

نمیدونم چرا هر وقت اسم قیصرو مینویسم یادم میشه بنویسم روحش شاد.انگار هنوز باور نکردم که فوت شده.ولی خوب اگه دوستش دارین یه فاتحه واسه شادی روحش بخونین اگرم تنبلی تون میاد یه صلوات بفرستین.

                                 

                               

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/٤ساعت ۱٢:۳٤ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

فردا روز مادره     

                " مامان جونم روزت مبارک"      

 

 

 

١.تو این مدت یه چیزی رو خوب متوجه شدم اونم اینکه جمله سازیم افتضاحه.چه کنم معلم ادبیات خوبی نداشتیم(البته زیاد ربط نداره فقط گفتم که همه تقصیرا نیفته گردن خودم)

 

٢.این روزا تنهاتر از قبل شدم آخه یاسی هم پر کشید(به سوی آسمون نهنیشخند)رفتن ایران.خوش به حالشون منم می خوام برمناراحت

 

٣.این چند وقته نمی دونم چرا همه می میرن؟تازگی گربه یکی از آشناهامون به دیار باقی شتافت (خدا رحمتش کنهخنده)طفلی خیلی ناراحت شد آخه از بچگی بزرگش کرده بود.بر عکس من خیلی خوشحال شدم آخه هر وقت میرفتم خونشون از ترس به مرز سکته می رسیدم.

 

۴.قراره برم نقاشی دوباره.البته نمیدونم این تنبلی اجازه می ده یا نه اگه اجازه بده که خیلی خوبه.

 

تو پست قبلی یه کامنت بی نام و نشون بود که البته خیلی دلم می خواست که حداقل اسمش  و می نوشت .گفته بود شما نمی دونین برای چی اومدین تو این دنیا.عزیزم مگه شما یا هر کس دیگه ای میدونه از همون اول برای چی اومده تو این دنیا؟واسه ما کارت دعوت می فرستن و ما هم مجبوریم که قبول کنیم.اگه دست من بود دلم می خواست تو همون دوران نوزادی می مردم تا با این دنیا آشنا نمی شدم.البته امیدوارم شما تا الان دونسته باشین واسه چی اومدین به این دنیا.(نمی دونم بازم می ایید این ورا یا نه ولی لطفا یه نشون از خودتون بذارین)

 

چه تنفس عمیقی این بار داشتم خوبه خفه نشدم!

چقد امروز حرف زدم!

 

                               

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/۳ساعت ٥:٥٥ ‎ب.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |
Design By : Night Melody