,setayesh2200">- نشسته ام...سر به زير...اما ذهنم...آن بالا بالا هاست">





























<آتشکده شب>

نشسته ام...سر به زير...اما ذهنم...آن بالا بالا هاست

 

                                  دختر که نمی خندد


                                       دوچرخه ؟ نه جانم


                                          دختر کنار مادرش شبیه درس ش بنشیند


                                             و آش رشته هم بزند


                                               و خیره شود آن قدر

                                                  به رد گرگر و خاکستر

                                                    که صورتش از فرط غصه

                                                       گل بیاندازد

                                                          ش ش ش

                                                             دختر که گریه نمی کند.

                                                                               (رویا زرین)

 

 

+  زبان استخوان ندارد اما به راحتی استخوان می شکند.

 

 

+ ...کاش مردم

                         دانه های دلشان پیدا بود...

 

 

+ تو این دنیا می چرخیم و می چرخیم و می چرخیم ، اما آخرش به هیچ جا نمی رسیم فقط سرمون گیج میره...

 

 

+ چه چیزی باعث میشه که یه نفر از راه دور بتونه تو رو ضایع کنه؟ یه کم فک کـن...

دیروز مامان بزرگم زنگ زد گفت دو شبه هر چی زنگ می زنم تلفنتون اشغاله ، همه ی نگاه ها برگشت سمت من...مخفیانه هم که می خوام کاری بکنم لو می رم...

 

 

+ بوی کریسمس میاد.قلبهورا

 

 

+ یه همزن لازم دارم! می خوام خوبیا و بدیا رو با هم مخلوط کنم. و یه معجون درست کنم.مزه اش ملسه! بدمزه نیست. می خوای؟؟
 

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٩/٢٢ساعت ٤:٤٥ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |

ای شما !
 ای تمام عاشقان ِ هر کجا !
  از شما سوال می کنم :
   نام یک نفر غریبه را
    در شمار نامهایتان اضافه می کنید ؟
     یک نفر که تا کنون
      ردپای خویش را
       لحن مبهم صدای خویش را
    شاعر سروده های خویش را نمی شناخت
       گرچه بارها و بارها
         نام این هزار نام را
     از زبان این و آن شنیده بود
      یک نفر که تا همین دو روز پیش
       منکر نیاز گنگ سنگ بود
        گریه ی گیاه را نمی سرود
          آه را نمی سرود
           شعر شانه های بی پناه را
              حرمت نگاه بی گناه را
    و سکوت یک سلام
      در میان راه را نمی سرود
       نیمه های شب
        نبض ماه را نمی گرفت
           وزهای چارشنبه سعت چهار
 بارها شماره های اشتباه را نمی گرفت
    ای شما !
       ای تمام نامهای هر کجا !
          زیر سایبان دستهای خویش
جای کوچکی به این غریب بی پناه می دهید ؟
    این دل نجیب را
       این لجوج دیر باور عجیب را
          در میان خویش
              راه می دهید ؟

 

            

            قیصر امین پور

 

 

 

     + یاد مرا به حافظه بسپار

      اما ....

      نام مرا ،

      بر لب مبند که مسموم می شوی.

     من داغ دیده ام !

 

 

+ نه به تابستون که دنبال یه کار و سرگرمی میگشتم که وقتمو پر کنم نه به حالا که دنبال یه وقت آزاد می گردم...

 

 

+ پنج سال پیش...تو زمین بسکتبال...دعوا...! سر چی؟...یادم نیست.هر دومون عصبانی بودیم ، تو خوب تونستی خودت و کنترل کنی ولی من نه! از جای دیگه هم دلم پر بود و همشو سر تو خالی کردم ، اینقدر عصبانی بودم که دستم روت بلند شد و یه سیلی بهت زدم .هیچی نگفتی و رفتی ، منم عصبانی توپ و به زمین می کوبیدم.

گذشت...یه سال،دو سال، اما من...می خواستم ازت عذر خواهی کنم اما نشد ، نمی دونم غرور بود یا چیز دیگه ، اما نتونستم بیام جلو...حالا که فک می کنم میگم کاش همون موقع از دلت در می آوردم تا حالا حسرت نخورم.

کاش آدما همون موقع  که متوجه اشتباهشون میشن به خودشون این جرات و بدن و از طرف عذرخواهی کنن تا اگه یه وقت مث من دوستشون و از دست دادن ، همیشه به این فکر نکنن که:اگه هنوز از من دلخور باشه چی؟؟؟

 

 

+ زمستون از راه رسید ولی هنوز از برف خبری نیست.

 

 

+ نمیدونم چرا اما این روزا همش یاد دوستای قدیمیم می افتم ، دوستان دوران دبستانم.چه خوب بود اگه می دونستم الان هر کدومشون در چه حالن؟

نوشته شده در ۱۳۸٧/٩/۱۱ساعت ٤:۳۱ ‎ب.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |
Design By : Night Melody