,setayesh2200">- نشسته ام...سر به زير...اما ذهنم...آن بالا بالا هاست">





























<آتشکده شب>

نشسته ام...سر به زير...اما ذهنم...آن بالا بالا هاست

تو نیستی که ببینی،                                            

              چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است        

                      چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست

                                  چگونه جای تو در جان زندگی، سبز است   

هنوز پنجره باز است      

       "انگار"

                          تو از بلندی ایوان به باغ می نگری     

     درخت ها،چمن ها و شمعدانی ها

                   به آن ترنم شیرین           

                            به آن تبسم مهر

                                    به آن نگاه پر از آفتاب می نگرد

تمام گنجشکان

   که در نبود تو     

            مرا به باد ملامت گرفته اند

"انگار"

            ترا به نام صدا می کنند              

      هنوز نقش ترا از فراز گنبد کاج

             کنار باغچه                                             

                     زیر درخت ها

                              لب حوض             

                                 درون آیینه ی پاک آب،می نگرند!

تو نیستی که ببینی چگونه می گردد                       

     نسیم روح تو در باغ بی جوانه ی من

چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید                                  

به روی لوح سپهر           

          ترا چنانکه دلم خواسته است،ساخته ام           

چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر

         هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر

بچشـم همـــــزدنی                  

          میان آنهمه صورت ترا شناخته ام

                   به خواب می ماند            

تنها به خواب می ماند!

چراغ،آیینه،دیوار،بی تو غمگینند                    

         تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار

             به مهربانی یک دوست از تو می گویم            

         تو نیستی که ببینی،چگونه از دیوار

                    جواب می شنوم                  

  تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو

                  به روی هر چه در این خانه است

                               غبار سری اندوه بال گسترده است         

تو نیستی که ببینی دل رمیده ی من

                 بجز تو،یاد همه چیز را رها کرده است

غروب های غریب          

     در این رواق نیاز

           پرنده،ساکت و غمگین  

                  ستاره بیمارست

دو چشم خسته ی من،                       

    در این امید عبث،                            

              دو شمع سوخته جان همیشه بیدار!   

تو نیستی که ببینی!                

(فریدون مشیری)      

نوشته شده در ۱۳۸٧/٤/۱۳ساعت ٢:۱٤ ‎ق.ظ توسط :: ستایش :: شمع روشن () |
Design By : Night Melody